داستان کوتاه مامان دیگه داد نزن

[ad_1]

داستان کوتاه مامان دیگه داد نزن


? داستان_کوتاه
✨مامان دیگه داد نزن
? ژانر اجتماعی
✍ بقلم سعیده براز

به دروازه ی قدیمی خانه خیره شد….ترس و اضطراب به قلبش هجوم آورد….به بسته ی که دردست داشت نگاه کردوزمزمه کرد:
دیگه نترس ….امشب همه چی تموم میشه.
به داخل حیاط که پا گذاشت به یاد دوران کودکی اش افتاد اما آن اتفاق خط بطلان به روی آن خاطره ها کشید .
وارد خانه شد وازبوی نم ورطوبت ابرو درهم کشید، سالهای سال بود که دیگر کسی وارداین خانه نشده بود…فقط اوبودکه ازروی ناچاری به اینجا می آمد.
برای اولین باروارداتاق ممنوعه شد…ده سال بود که هرشب کابوس این اتاق را می دید ده سال از این اتاق وحشت داشت وحالا برای اولین بارو آخرین بار وارداین اتاق جهنمی میشد .
روی زمین خاکی نشست به درو دیوار اتاق زل زد…هنوز هم ردخون روی دیوار بود….بسته از دستش افتاد….هردودستش رامحکم روی گوش هایش گذاشت…امانه …صدای فریادهای مادرش قطع نمیشد.مادر التماس میکرد… گریه میکردتا پدردست ازسرش بردارداما پدر دست بردار نبود ده روز تمام مادر راشکنجه کرد،مادری که تازه زایمان کرده بود واو تمام این ده روز پشت در صدای ضجه های مادررا می شنید.خواهرش هم بود اما آنقدر کوچک که چیزی از موضوع نفهمدولی او آنقدری می فهمیدکه طفل تازه به دنیا آمده رابا آب قند سیر کند تا مبادا گریه کند وپدر به سراغ آنها بیاید.
درروستاهمسایه ها از مادرش علت سروصدای آنهارا پرسیده بودندومادر هربار گفته بود :دعوای زن وشوهری ساده است.
پوزخندی برروی لبانش نقش بست،چقدرهم ساده بود!
دلش ضعف رفت….با به یاد آوردن آن خاطره گرسنگی از یادش رفت….
شکنجه های پدر چند روزی به درازا کشید….چندروزی بود که مادر دراتاق زندانی بود…چندروزی بود که غذای گرمی نخورده بودکه با استشمام بوی کباب خوشحال به سمت اتاق دوید.باخودش فکر کرد حتماپدرو مادر باهم آشتی کرده اند وحالا مادر برایشان گوشت کباب می کند.
اززیر دربه داخل نگاهی انداخت پدردرحالی که گوشت کبابی رامیخوردبالذت به مادر نگاه میکرد متوجه چشمهای از حدقه بیرون زده ی پدر شد وبادیدن وضعیت مادر زمان برایش ایستاد….شاید از آن لحظه به بعد روحش مرد مادرش به صندلی بسته شده بودوخون ازروی سینه هایش جاری بودوتمام ناخونهایش راپدرکنده بود… ده سال بیخبری عذابش میداد چرا مادرش زودتر از دست پدرش فرار نکرد؟ چرا پدرش مادر راشکنجه میداد؟ چرا با سیگار تن مادر راسوزاند؟ چرا به سینه های مادر میخ کوبید ؟چرا ناخونهای مادر راکشید ؟چرا موهای مادررا کند؟ چرا مادر را کشت وبعد با یک مرده رابطه داشت وبعد از همه ی این عذابها آمدو طفل شیرخوار رابزور ازاوگرفت ودر آغوش مادر گذاشت تا هردورا آتش بزند ومرگشان را یک اتفاق جلوه دهد اما مردم بالاخره فهمیدند وجلوی اورا گرفتند.
پدرش حتی کنار چوبه ی دار اعتراف کرده بودزنش پاک بوده وگناهی نداشته ….پس این همه شکنجه برای چه بود جنون بود جنون آنی شنیده بودامامگر جنون ده روزه هم داریم ؟
خواهرو برادرش پیش عمه هایش بزرگ شدند واو درخانه ی عمویش ماند اما بعد ازمدتی عذرش را خواستند وگفتند تودیگه از عهده ی خودت برمیایی!!!
از عهده ی چه برمی آمد ؟از عهده ی کابوسهای شبانه اش یا صداهای کمک خواستن مادرش؟ ازترس آن خانه به خیابان پناه برد وبالاخره معتاد شد …برای فراموش کردن میکشید .
لبخندی برروی لبش نشست خواهرو برادر کوچکش حالا ازدواج کرده بودند خیالش ازبابت آن دو راحت بود.
از فکرکردن به گذشته دست کشید…به روی زمین دست کشیدتابسته راپیداکند اما دستش به چیزی خورد، دستش رابالا آورد ….اشک درون چشمانش حلقه زد….موهای مادرش بود….
دیگر گنجایش نداشت…بسته راباز کرد…کش رادور بازویش بست وموادرادرون سرنگ ریخت …اینبار خیلی بیشتر از سریهای قبل.
زمزمه کرد مامان دیگه داد نزن …الان تموم میشه …. الان تموم میشه
و…
تمام شد.

تعداد بازدید 15

[ad_2]

لینک منبع

داستان کوتاه تا مطمئن نشدی تبر نزن

[ad_1]

داستان کوتاه تا مطمئن نشدی تبر نزن


? داستان_کوتاه
✨تا مطمئن نشدی تبر نزن
? ژانر عاشقانه
✍ بقلم فاطمه زارع مقدم

سیاه پوشیده بود،به جنگل آمد…
من هم استوار بودم و تنومند!
من را انتخاب کرد…
دستی به تنه و شاخه هایم کشید، تبرش را در آورد و زد
و زد… محکم و محکم تر

به خودم میبالیدم،دیگرنمیخواستم درخت باشم ،آینده ی خوبی در انتظارم بود.
میتوانستم یک قایق باشم،شاید هم چیز بهتری….

درد ضربه هایش بیشتر می شد و من هم به امید روزهای بهترتوجهی به آن نمی کردم

 

اما ناگهان چشمش به درخت دیگری افتاد، شاید او تنومند تر بود،شاید هم نه!
اما حداقل به نظر مرد تبر به دست آن درخت چوب بهتری داشت ، شاید هم زود از من سیرشده بود
و دیگر جلوه ای برایش نداشتم، مرا رها کرد با زخم هایم ، و او را برد…

من نه دیگر درخت بودم ، نه تخته سیاه مدرسه، نه عصایی برای پیرمرد و نه قایق و نه……خشک شدم….

می گویند این رسم شما انسان هاست، قبل از آن که مطمئن شوید انتخاب می کنید و وقتی باضربه هایتان طرف مقابل را آزار می دهید او را به حال خودش رها می کنید !

ای انسان! تا مطمئن نشدی تبرنزن!
تا مطمئن نشدی، احساس نریز…
دیگری زخمی می شود… خشک می شود!

تعداد بازدید 21

[ad_2]

لینک منبع

داستان کوتاه فرصتی دیگر

[ad_1]

داستان کوتاه فرصتی دیگر


? داستان_کوتاه
✨فرصتی دیگر
? ژانر عاشقانه
✍ بقلم مرضیه الف
با شنیدن صدای زنگ ایفون با کرختی خودم را از تختم جدا کردم،و با کشیدن پاهای برهنه ام بر روی سرامیک های سرد خانه خودم را به ایفون رساندم، این سردی دوست داشتنی هم دیگر مرا خوشحال نمیکرد.
پستچی بود، نامه ای را برایم اورده بود، بعد از قرار گرفتن نامه در دستم، با دیدن ارم روی پاکتش سرعت بیشتری را برای باز کردنش خرج کردم.
با خواندن متن نامه لبخندی که مدت ها از لبانم فراری بود، بر لبانم نقش بست.
همان چیزی بود که مدت ها منتظرش بودم ولی هیچگاه خودم جرات به وجود اوردنش را نداشتم.
نگاهم را از نامه ای که بین انگشتانم تکانش میدادم گرفتم و به دور تا دور خانه نگاه کردم؛ بهم ریختگی خانه توجه ام را به خود جلب کرد.
باید به خاطر کار بزرگی که انجام داده بود از او تشکر میکردم… کاری که مرا از این زندگی که انگیزه ای برای ادامه اش نداشتم جدا میکرد.
تصمیم گرفتم نابسامانی که دوماه برخانه ام چیره بود را سامان بخشم.
بعد از چهار ساعت فعالیت مداوم و پی در پی خانه رنگ و بویی تازه گرفت و بوی فسنجان مورد علاقه اش خانه را پر کرد.
با چرخیدن کلید در، در برخلاف همیشه به استقبالش رفتم و کت و کیفش را از دستش گرفتم، و همه ی بهت و تعجبش را به لبخندی مهمان کردم.
سرمیز وقتی از دلیل این تغییرات پس از چند ماه جویا شد، در جوابش گفتم:نامه ی دادگاه خانواده امروز به دستم رسید و به عنوان تشکر این کارها را انجام داده ام.
از فردای ان روز باز روال قبل را در پیش گرفتم و باز هم زندگی بی روح.
وقتی وارد خانه شد و ظرف های کثیف، خانه ی بهم ریخته و نبودن غذا را دید.
باتعجب گفت :چرا باز تغییر.
در جوابش فقط گفتم:برای هر عمل یک تشکر کافیست و من دیروز تشکر کرده ام.
بعد از یک هفته رو در رویم قرار گرفت و گفت :زمان جلسه ی دادگاه را یک هفته جلو انداخته ام، باز هم برای تشکر یک روز به زندگی ام رسیدگی کردم و ناهاری را برای تشکر ترتیب دادم.
در نامه نوشته شده بود زمان اولین جلسه ی دادگاه سه ماه دیگر است.
در دوماه اول هر چند روز یک بار یک خبر جدید از پیشروی پرونده ی طلاقمان میداد و هر بار به روش قبل از او تشکر میکردم.
یک روز که از خواب بیدار شدم، میخواستم طبق روز قبل خانه را مرتب کنم که با به یاد اوردن اینکه خبری نشنیده ام تا این جواب تشکرش باشد، خانه را به همان حال رها کردم.
ولی بازم عادتی که در وجودم ایجاد شده بود مرا ترغیب کرد که کار ها را روی زمین نگذارم.
خوب خودم را می شناختم، فهمیدم که بعد از این مدت دیگر به اینکه به زندگی ام رسیدگی کنم برایم تبدیل به یک کار دوست داشتنی شده بود و بدون انکه منتظر خبری از طلاقمان باشم ان را انجام میدادم.
ظهر وقتی وارد خانه شد و روندی که مربوط به روز های تشکر بود را دید با تعجب پرسید:من که خبری به تو نداده ام.
در جوابش گفتم:به این زندگی تمیز، به پختن غذا و خوردنش با یکدیگر و تشکری که ازم میکنی عادت کرده ام، حال دیگر این زندگی و تو را دوست دارم.
بعد از چند لحظه گفت:اعتراف میکنم بعد از اولین روزی که به خاطر نامه ی دادگاه ازم تشکر کردی، دیگر پیگیر طلاق نشدم و هر خبری که به تو میدادم خیالی بود، چرا که تو فقط به یک تلنگر و یک انگیزه برای ادامه ی زندگی نیاز داشتی.
پایان…

 

تعداد بازدید 4

[ad_2]

لینک منبع